Ballina Shkencë Teori dhe argumente të shkencëtarëve për universin dhe Krijuesin e tij

Teori dhe argumente të shkencëtarëve për universin dhe Krijuesin e tij

SHPËRNDAJE

Kur mendojmë për botën tonë, ne shohim rregull kudo, nga cikli i ujit deri te lëvizja e Tokës rreth diellit. Duke komentuar rendin e universit, fizikani Stephen Hawking thotë se përshtypja dërrmuese “është ajo e rendit, sa më shumë zbulojmë për universin, aq më shumë zbulojmë se jemi të qeverisur nga ligje të ndjeshme”. Ky vëzhgim ndahet nga një shumicë e madhe shkencëtarësh.

Meqenëse universi ka një rend dhe drejtohet nga “ligjet e shkencës”, ne duhet të pyesim veten se si erdhi ky rend. Mënyra më efektive për t’iu përgjigjur kësaj pyetjeje është të mendoni derisa të arrini në përfundimin më të mirë. Merrni për shembull telefonin tuaj celular, telefoni juaj është prej xhami, plastike dhe metali. Xhami është bërë nga rëra, plastika nga vaji dhe metali vjen nga toka. Imagjinoni që po ecni nëpër një shkretëtirë (ku ka shumë vaj, rërë dhe metale në tokë) dhe keni parë një celular të shtrirë përreth. A do ta besoni se doli vetë? Që dielli shkëlqeu, frynte era, ra rrufeja, vaji doli në sipërfaqe dhe u përzie me rërën dhe metalin dhe gjatë miliona viteve celulari erdhi në jetë rastësisht?

Askush nuk do ta besonte një shpjegim të tillë. Një celular është padyshim diçka që është krijuar në mënyrë të organizuar, kështu që do të ishte e arsyeshme të mendohej se ka një organizator. Po kështu, kur shohim rendin e universit, a nuk është e arsyeshme të thuhet se edhe universi është organizuar në mënyra të mahnitshme si disa qenie?

Ky organizim shpjegohet më së miri me ekzistencën e Zotit. Zoti është Ai që solli rendin e gjithësisë.

Fillimi i universit

Nëse diçka ka ekzistuar gjithmonë, nuk ka nevojë për një krijues. Në pjesën e parë të shekullit të 20-të, disa fizikanë ishin të mendimit se universi kishte ekzistuar gjithmonë. Nëse universi ka ekzistuar gjithmonë, nuk ka nevojë për një krijues.

Sipas kozmologjisë, megjithatë, universi filloi rreth 14 miliardë vjet më parë në një ngjarje kozmike të njohur zakonisht si Big Bang.

Imagjinoni të dëgjoni një zhurmë të fortë dhe të pyesni: ‘Nga erdhi ai tingull?’ A do të kënaqeshit me përgjigjen se ai erdhi nga ‘askundi’ dhe thjesht ‘ndodhi’? Sigurisht që jo! Ju do të thoni, ‘Cili ishte shkaku i asaj zhurme të fortë?’ Në të njëjtën mënyrë, ‘Big Bang’, duke folur në mënyrë racionale, duhet të ketë një shkak që e solli atë. Tani mund të pyesim, meqë ‘Big Bengu’ kishte një shkak, cili është shkaku i atij shkaku? Atëherë mund të pyesim, cili ishte shkaku i shkakut? Dhe kështu me radhë e kështu me radhë. Por kjo nuk mund të vazhdojë përgjithmonë dhe duhet të përfundojë me një shkak të parë, për shkak të shembullit të mëposhtëm:

Imagjinoni një snajper që sapo ka gjetur objektivin e tij dhe po thërret përsëri në bazë për të marrë lejen për të qëlluar. Personi në bazë i thotë snajperit të presë të marrë leje nga dikush më lart. Pra, djali më i lartë merr leje nga një djalë edhe më i lartë e kështu me radhë e kështu me radhë. Nëse kjo vazhdon, a do të arrijë ndonjëherë snajperi për të qëlluar objektivin e tij?

Përgjigja e qartë është se ai nuk do të jetë në gjendje të gjuajë. E vetmja mënyrë që snajperi të qëllojë është nëse dikush mund të japë leje pa kërkuar leje nga dikush tjetër. Ky person do të ishte shkaku kryesor i të shtënave me snajper. Në të njëjtën mënyrë, Big Bengu duhet të ketë një shkak të parë.

Mund të konkludojmë se ky shkak i parë duhet të jetë një shkak i fuqishëm, sepse solli në ekzistencë të gjithë universin dhe duhet të jetë inteligjent, sepse lindi ‘ligjet e shkencës’ që drejtojnë universin. Shkaku i parë duhet të jetë gjithashtu i pakohë, pa hapësirë ​​dhe jomaterial, sepse koha, hapësira dhe materia filluan me ‘Big Bengun’. Dhe së fundi, duke qenë se është pa shkak, duhet të ketë ekzistuar gjithmonë.

Të gjitha këto karakteristika të shkakut të parë përbëjnë konceptin bazë të Zotit. Zoti është shkaku i parë i pakrijuar i universit.

Natyra e njeriut

Gjatë gjithë historisë së botës, shumica e njerëzve kanë besuar në Zot. Duket sikur ka diçka në mendjen e njeriut që na bën të besojmë.

Gjatë dekadës së fundit, janë zbuluar disa fakte mahnitëse që tregojnë se fëmijët kanë një besim të lindur te Zoti. Dr. Justin Barrett, një studiues i vjetër në Qendrën për Antropologjinë dhe Mendjen e Universitetit të Oksfordit, thotë: “Pesha e provave shkencore gjatë 10 viteve të fundit ka treguar se zhvillimi i mendjes së fëmijëve ka shumë më tepër sesa mendonim dikur, duke përfshirë një predispozicion për ta parë botën natyrore si të projektuar dhe të qëllimshme, dhe se ka një qenie inteligjente pas këtij qëllimi…” Ai shton se: “Nëse do të lëshonim një grusht [fëmijë] në një ishull dhe do t’i lëmë të rriten vetëm.. .pastaj ata besojnë në Zot.” Për ta thënë thjesht, përgjigja e tij se pse dikush do të besonte në Zot është se mendjet tona do të ishin të detyruara ta bënin këtë. Të mos besosh në Zot është diçka që është Thelbi njerëzor është e panatyrshme. Oxford Psikologia e zhvillimit universitar Dr. Olivera Petrovich, një eksperte në psikologjinë e fesë, thotë se besimi në Zot zhvillohet natyrshëm dhe se “ateizmi është padyshim një pozicion i fituar”.

Pra, nga vjen ky besim i natyrshëm në një Krijues? Nuk mund të themi se mësohet nga shoqëria, sepse ky besim është i lindur dhe studimet tregojnë se ai është i pavarur nga presioni shoqëror dhe ndërkulturor.

Shpjegimi më i mirë për këtë besim është se Zoti e rrënjos atë tek njerëzimi. Besimi në Zot nuk është vetëm racional, por është edhe pjesë e natyrës njerëzore.