Ballina Aktuale NGA BOJKOTI NË “BASHKËPUNIM”: LOJA E DYFISHTË POLITIKE E SHAIP KAMBERIT

NGA BOJKOTI NË “BASHKËPUNIM”: LOJA E DYFISHTË POLITIKE E SHAIP KAMBERIT

SHPËRNDAJE

Nga Nexhmedin Saqipi

Në një moment kur shqiptarët e Luginës së Preshevës përballen me sfida ekzistenciale – nga diskriminimi sistematik, pasivizimi i adresave, deri te moszhvillimi ekonomik dhe mohimi i të drejtave themelore deputeti Shaip Kamberi dorëzoi në Parlamentin e Serbisë një Rezolutë për pozitën e shqiptarëve në Luginë. Në dukje, një veprim i guximshëm dhe me kauzë të drejtë. Por, në praktikë, ky hap vjen vetëm disa ditë pasi vetë Kamberi shpalli bojkotin e Parlamentit serb, duke e cilësuar atë si jolegjitim dhe pa hapësirë për ndryshim.

Kjo lëvizje e fundit, sa politike aq edhe teatrale, hedh hije serioze mbi sinqeritetin dhe qëllimin real të angazhimit të tij: a është kjo një përpjekje për të avancuar të drejtat e shqiptarëve, apo një manovër për poena politikë personalë në skenën e brishtë të Luginës?

Kontradiktë politike në kohë kritike

Në thelb, problemi nuk është dorëzimi i një rezolute që artikulon qartë nevojat e shqiptarëve përkundrazi, temat që ngre ajo janë reale, urgjente dhe të papërballuara për dekada. Problemi është besueshmëria e atij që e dorëzon: si mund të kërkosh nga një institucion që e ke shpallur të padenjë dhe që ke bojkotuar, që t’i zbatojë kërkesat e tua?

Ky diskurs i dyfishtë një ditë refuzues, një ditë bashkëpunues i ngjan më shumë një përpjekjeje për të ruajtur relevancën personale në opinionin publik shqiptar, sesa një strategjie serioze për të ndikuar në mekanizmat e shtetit serb.

Retorikë e bukur, pa koordinim politik

Në mungesë të një strategjie afatgjate dhe bashkëpunimi institucional ndërshqiptar, kjo iniciativë vjen si një akt i izoluar dhe i pakoordinuar, që më shumë shërben për media sociale se sa për tryezat e politikës ndërkombëtare. Një rezolutë e dorëzuar nga një deputet që po e bojkoton Kuvendin por që, paradoksalisht, kërkon nga ai Kuvend të njohë diskriminimin që ai vetë s’e adreson më nga brenda sistemit nuk përbën presion real ndaj Serbisë, por është më shumë një zhurmë që shterret në ciklin 24-orësh të lajmeve.

Mungon koherenca, mungon përfaqësimi i dinjitetshëm

Qytetarët shqiptarë të Luginës kanë nevojë për përfaqësim të koordinuar, të qëndrueshëm dhe të guximshëm, jo për deklarata të natës që ndryshojnë të nesërmen. Lëvizjet politike nuk mund të jenë luhatje emocionale, por duhet të jenë procese të menduara dhe të mbështetura në institucione dhe bashkëpunime ndërkombëtare reale e jo në solo-veprime për duartrokitje të shkurtra nga baza elektorale.

Në vend që të ndërtohet presion institucional me mbështetje nga Prishtina, Tirana dhe Brukseli, politika shqiptare në Luginë po kthehet në një performancë individuale, ku çdo aktor kërkon skenën për vete, në dëm të interesit kolektiv.

A është kjo rezolutë sinjal për ndryshim apo për vazhdim të një politike të improvizuar?

Në fund, mbetet pyetja: a do të ketë ndonjë efekt real kjo rezolutë në Beogradin zyrtar? Apo thjesht do t’i shtohet listës së gjatë të kërkesave të injoruara që kanë përfunduar në sirtarët e Kuvendit serb?

Pa koherencë politike, pa unitet shqiptar dhe pa presion të strukturuar ndërkombëtar, kjo rezolutë rrezikon të jetë thjesht një tjetër dokument simbolik që i shërben më shumë marketingut politik sesa të drejtave të qytetarëve të Luginës.

Në kohë krizash, ne nuk kemi luksin të zgjedhim midis bojkotit dhe pjesëmarrjes për interesa personale. Ne kemi detyrimin moral dhe politik të jemi të pranishëm, të guximshëm, të koordinuar dhe të sinqertë – nëse duam që Luginës t’i japim zë, dhe jo vetëm zhurmë.