Ballina Aktuale PARADOKSI I DIALOGUT: MES RETORIKËS DHE PËRGJEGJËSISË HISTORIKE

PARADOKSI I DIALOGUT: MES RETORIKËS DHE PËRGJEGJËSISË HISTORIKE

SHPËRNDAJE

Reflektim

(Një analizë kritike mbi diskursin bashkëkohor të paqes dhe mungesën e reflektimit të sinqertë në proceset ndërfetare dhe ndërkombëtare)

Nga Nexhmedin Saqipi

Inflacioni i retorikës së paqes

Në dekadat e fundit është vërejtur një rritje e ndjeshme e iniciativave që synojnë promovimin e paqes, dialogut ndërfetar dhe bashkëjetesës. Samite, konferenca dhe simpoziume organizohen me një frekuencë të lartë, duke prodhuar një diskurs të mbingarkuar me terma si tolerancë, harmoni dhe mirëkuptim. Megjithatë, një analizë më e thelluar zbulon një kontradiktë thelbësore midis retorikës së artikuluar dhe realitetit praktik të këtyre proceseve.

Nga nxitës konflikti në promotorë dialogu

Një fenomen shqetësues në këto procese është transformimi i figurave publike që dikur ishin pjesë aktive e nxitjes së konflikteve, ndërsa sot paraqiten si promotorë të paqes. Ky tranzicion, shpesh i paqartë dhe pa reflektim kritik, përbën një përpjekje për rishkrim të së kaluarës dhe për shmangie të përgjegjësisë historike.
Ata që dikur kontribuan në polarizimin e shoqërive në baza fetare apo kombëtare, sot artikulojnë diskurse të larta morale, pa adresuar rolin e tyre në krijimin e tensioneve. Ky fenomen nuk është vetëm një çështje etike, por një pengesë reale për ndërtimin e besimit të ndërsjellë.

Paqja si proces moral: ndërmjet së vërtetës dhe guximit

Paqja nuk është produkt i deklaratave ceremoniale, por rezultat i një procesi të thellë reflektimi moral dhe institucional. Ajo kërkon guxim për të pranuar të kaluarën, për të identifikuar përgjegjësitë dhe për të ndërtuar ura mbi bazën e së vërtetës.
Heshtja përballë së kaluarës, relativizimi i saj apo instrumentalizimi i diskursit të paqes për interesa të ngushta, e minojnë çdo përpjekje për pajtim. Siç është theksuar shpesh, mungesa e guximit moral e redukton dialogun në një performancë pa përmbajtje.

Maskimi i vazhdueshëm i diskursit përçarës

Një aspekt edhe më problematik është prania e individëve që, ndonëse përdorin gjuhën e paqes, vazhdojnë të bartin të njëjtën frymë përçarëse në thelb. Ky maskim diskursiv jo vetëm që nuk kontribon në procesin e dialogut, por e komprometon atë, duke krijuar një ambient mosbesimi dhe skepticizmi.
Pa një distancim të qartë nga e kaluara dhe pa një transformim të sinqertë, këto figura mbeten pengesë për ndërtimin e një paqeje autentike.

Mesazhi: Paqja kërkon përgjegjësi, jo lavdërim

Në këtë kontekst, është e domosdoshme të theksohet se paqebërësit nuk duhet të lavdërohen automatikisht për misionin e tyre, veçanërisht kur rezultatet konkrete mungojnë ose kur proceset që ata udhëheqin kanë prodhuar më shumë tensione sesa zgjidhje.
Paqja nuk ndërtohet mbi harresë dhe as mbi retorikë të vonuar. Ajo kërkon përballje me të vërtetën, pranimin e përgjegjësisë dhe përfshirjen e sinqertë të të gjithë aktorëve relevantë.
E vërteta nuk fillon sot, ajo ka një histori që duhet pranuar. Vetëm mbi këtë bazë mund të ndërtohet një paqe e qëndrueshme, e cila nuk është thjesht një narrativë e bukur, por një realitet i jetuar./Jetapress/