Ballina Kulturë Idriz Kokrruki -Kosova, zëri i paqes dhe flamurtari i kombit!

Idriz Kokrruki -Kosova, zëri i paqes dhe flamurtari i kombit!

SHPËRNDAJE

Nga Nijazi Halili

Në historinë e përgjakur dhe të dhimbshme të Kosovës, ku plagët e hasmërive dhe padrejtësive kanë lënë gjurmë të thella në ndërgjegjen kombëtare, emri i Hoxhë Idriz Kokrrukit qëndron si një simbol i paqes, i guximit dhe i përkushtimit atdhetar. Ai nuk ishte thjesht një hoxhë i zakonshëm. Ai ishte më shumë se kaq: ishte njeri i fjalës, i veprës, i pajtimit dhe i unitetit mbarëkombëtar.
Idriz Kokrruki lindi në fshatin Kokrruk të Kosovës, në një familje me tradita të thella kombëtare dhe fetare. Që në rininë e tij, ai e kuptoi se të jesh shqiptar në tokat e Kosovës nën pushtimin serb do të thotë të jesh i rrezikuar, i shtypur, por edhe krenar dhe luftarak. Edukata e tij u formësua mbi dy shtylla të pathyeshme: mbi fenë dhe mbi kombin. Dhe për të, kombi ishte gjithmonë i pari.
Në fund të viteve ’80 dhe fillim të viteve ’90, Kosova përjetonte një valë të re përpjekjesh për liri dhe dinjitet. Ishin vitet kur shqiptarët përpiqeshin të dilnin nga errësira e dhunës politike dhe sociale. Në këtë sfond të zymtë, lindi dhe u përhap një nga lëvizjet më fisnike të historisë sonë moderne: Lëvizja për Pajtimin e Gjaqeve. Hoxhë Idriz Kokrruki ishte në ballë të kësaj nisme madhore.
Ai ecte nga fshati në fshat, nga dera në derë, me vetëm një armë në duar: fjalën e urtë dhe fuqinë e bindjes morale. Ai i lutej njerëzve të linin pas urrejtjen, të falnin gjakun dhe të bashkoheshin në betejën më të madhe: atë për çlirimin dhe për mbrojtjen e Kosovës.
“Nuk ka fe pa atdhe dhe pa komb”, thoshte ai me bindje, duke u bërë një nga zërat më të fortë që mbante të bashkuar shqiptarët pa dallim feje, krahine apo ideje politike.
Por misioni i tij nuk mbaroi me pajtimin e gjaqeve. Pas fillimit të luftës në Kosovë dhe me përhapjen e diasporës shqiptare, Hoxhë Idrizi e gjeti veten larg atdheut, në Çikago të Shteteve të Bashkuara. Edhe atje, ai nuk reshti së predikuari për lirinë dhe bashkimin kombëtar. Ai mbajti flamurin shqiptar në xhami, foli hapur për të drejtën e shqiptarëve për liri dhe mbrojti me guxim kauzën e UÇK-së.
Hoxha Kokrruki nuk pranoi të heshtë përballë padrejtësive, as në vendlindje, as në mërgim. Ai u bë një udhërrëfyes moral për brezat e rinj, një shembull se si feja mund të bëhet urë bashkimi dhe jo përçarjeje. Ai dëshmoi se imamët shqiptarë nuk janë vetëm njerëz të lutjes, por edhe të veprimit kombëtar.
Tragjedia e vdekjes së tij më 6 nëntor 2008 në Çikago mbetet një plagë e hapur për shumë nga ata që e njohën. Megjithatë, vepra e tij jeton. Fjalët e tij ende pëshpëriten në odat shqiptare dhe mes rreshtave të kujtesës sonë kolektive.
Sot, në çdo tubim për bashkimin kombëtar, në çdo fjalë të pajtimit dhe në çdo lutje për paqe, jehona e emrit të Hoxhë Idriz Kokrrukit dëgjohet fuqishëm.
Ai ishte, është dhe do të mbetet një patriot i madh, një misionar i paqes dhe një flamurtar i kombit shqiptar.