Ballina Aktuale PARADOKSALE: KUR BUROKRACIA E MPOSHT HUMANIZMIN

PARADOKSALE: KUR BUROKRACIA E MPOSHT HUMANIZMIN

SHPËRNDAJE

Nga një akt fisnikërie në një rrugëtim të mbushur me pengesa administrative

Nga Omer Zuko

Në kohë kur solidariteti dhe humanizmi po bëhen gjithnjë e më të çmuara, historia e bashkatdhetarit Omer Zuko, i cili me përkushtim organizoi dhe transportoi një kamion me ndihma nga Suedia për shqiptarët e Luginës së Preshevës, mbetet një dëshmi e dhimbshme se si burokracia, mungesa e koordinimit institucional dhe neglizhenca mund të zbehin edhe nismat më fisnike.

Ky nuk ishte thjesht një kamion me mallra. Ishte një simbol i lidhjes së diasporës me vendlindjen, një mesazh se shqiptarët, kudo që jetojnë, nuk i harrojnë njerëzit e tyre. Ishte rezultat i besimit, i sakrificës dhe i punës së shumë njerëzve që kontribuuan me bindjen se ndihmat do të arrinin tek ata që kanë më shumë nevojë.

Një rrugëtim prej mijëra kilometrash

Kamioni përshkoi rreth 12.000 kilometra, duke kaluar kufij të shumtë dhe procedura të ndryshme doganore. Pas shumë ditësh pritjeje, vonesash dhe pengesash administrative, ai arriti deri në pragun e destinacionit të tij.
Mirëpo, pikërisht aty ku duhej të gjente mirëkuptim dhe mbështetje institucionale, nisi zhgënjimi më i madh.
Sipas organizatorëve të aksionit, mungesa e koordinimit, mosgatishmëria për të përmbushur procedurat e nevojshme dhe trajtimi jo serioz i çështjes bënë që kamioni të mos shkarkohej sipas planit fillestar. Si pasojë, ai u detyrua të kthehej në Suedi, duke shkaktuar humbje të konsiderueshme financiare dhe morale.

Humbja nuk matet vetëm me para

Sipas organizatorëve, ky aksion ka shkaktuar një humbje financiare prej rreth 12.000 eurosh. Por dëmi më i madh nuk është vetëm ekonomik.
Humbja më e rëndë është humbja e besimit.
Kur një mërgimtar, pas një organizimi të gjatë dhe një sakrifice të jashtëzakonshme, përballet me pengesa të panevojshme, ai fillon të pyesë veten nëse përpjekja e tij vlerësohet.
Ndërsa kur një donator i huaj sheh se ndihmat nuk arrijnë tek përfituesit për shkak të problemeve administrative, ai mund të hezitojë ta përsërisë një iniciativë të tillë në të ardhmen.

Çfarë humbi Lugina?

Lugina e Preshevës nuk humbi vetëm një kamion me ndihma.
Ajo humbi:

  • një mundësi konkrete për të ndihmuar familjet në nevojë;
  • besimin e donatorëve dhe partnerëve humanitarë;
  • një shembull pozitiv të bashkëpunimit ndërmjet diasporës dhe institucioneve;
  • një mesazh shprese për qytetarët;
  • një mundësi për të dëshmuar se solidariteti mund të organizohet me sukses.
    Nëse këto raste përsëriten, dëmi afatgjatë mund të jetë shumë më i madh se çdo shumë financiare.
    Diaspora nuk kërkon privilegje, por bashkëpunim
    Shqiptarët e diasporës kanë qenë ndër mbështetësit më të mëdhenj të Luginës së Preshevës për dekada me radhë.
    Ata kanë ndërtuar shkolla, kanë ndihmuar familje, kanë financuar aktivitete kulturore, sportive e humanitare dhe kanë qenë zëri më i fuqishëm i Luginës në vendet ku jetojnë.
    Prandaj, çdo pengesë e panevojshme ndaj iniciativave të tyre nuk prek vetëm një individ, por dëmton marrëdhënien e ndërtuar me shumë mund ndërmjet vendlindjes dhe diasporës.

Përgjegjësia institucionale

Nëse kanë ekzistuar mangësi procedurale apo administrative, ato duhet të analizohen me seriozitet dhe transparencë. Është në interes të institucioneve dhe të qytetarëve që të kuptohet se çfarë nuk funksionoi dhe si mund të parandalohet përsëritja e rasteve të ngjashme.
Në situata të tilla, përgjegjësia nuk duhet parë si mjet për të gjetur fajtorë, por si mundësi për të përmirësuar funksionimin institucional dhe për të krijuar një klimë më të favorshme për iniciativat humanitare.

Një mirënjohje për Omer Zukon

Pavarësisht pengesave dhe zhgënjimit, përkushtimi i Omer Zukos dhe i të gjithë bashkëpunëtorëve të tij meriton respekt dhe mirënjohje.
Ata dëshmuan se ndjenja e përgjegjësisë ndaj vendlindjes nuk shuhet nga largësia gjeografike. Përkundrazi, ajo forcohet nga dëshira për të qenë pranë njerëzve në momentet kur kanë nevojë.
Humanizmi nuk matet me suksesin e një aksioni, por me gatishmërinë për të ndihmuar pa kërkuar asgjë në këmbim.

Mesazh për fund

Çdo kamion ndihmash që niset nga diaspora nuk transporton vetëm mallra. Ai bart besim, shpresë dhe dashuri për vendlindjen.
Prandaj, institucionet kanë detyrimin moral dhe profesional që ta mbrojnë këtë besim, ta lehtësojnë rrugën e solidaritetit dhe të mos lejojnë që burokracia të bëhet pengesë për humanizmin.
Sepse një donator i zhgënjyer nuk humbet vetëm ai vetë. Humbet e gjithë shoqëria që kishte nevojë për dorën e tij të shtrirë.