Ballina Aktuale POLITIKA I DO HOXHALLARËT KUR I DUHEN, POR I HESHT KUR FLASIN

POLITIKA I DO HOXHALLARËT KUR I DUHEN, POR I HESHT KUR FLASIN

SHPËRNDAJE

Nga Nexhmeidn Saqipi

Ka momente kur heshtja nuk është urtësi, por dorëzim. Dhe përballë të pavërtetës, padrejtësisë dhe hipokrizisë, heshtja mund të bëhet edhe bashkëfajësi.

Për këtë arsye, askush nuk mund t’i kërkojë një qytetari të heshtë vetëm sepse ka zgjedhur të jetë hoxhë. Aq më pak kur ai ka qenë pjesë e proceseve shoqërore e kombëtare, ka kontribuar me kohë, mund, sakrificë dhe mjete personale dhe ka qëndruar pranë njerëzve të vet në periudha të vështira.

Një hoxhë nuk pushon së qeni qytetar vetëm pse hyn në xhami. Dhe një qytetar nuk humb të drejtën për të folur vetëm pse mban një petk fetar.

Paradoksi fillon pikërisht këtu. Kur njerëzit e fesë u duhen politikanëve për mbështetje, për komunikim me qytetarët, për fushata, për ndërmjetësim apo për mobilizim shoqëror, ata konsiderohen njerëz të respektuar dhe të dobishëm. Por sapo një hoxhë shpreh një mendim që nuk përputhet me interesat e dikujt, menjëherë shfaqet pyetja: “Çfarë kërkon hoxha në politikë?” Kjo është një pyetje që duhet kthyer mbrapsht:

Nëse klerikët janë qytetarë të këtij vendi, ata kanë të drejtë të kenë qëndrime, bindje dhe opinione. Mund të pajtohemi ose të mos pajtohemi me ta, por nuk mund t’ua mohojmë të drejtën për të folur.

Feja nuk është dekor i politikës

Hoxhallarët nuk mund të trajtohen si dekor që aktivizohet gjatë fushatave dhe mënjanohet sapo përfundojnë zgjedhjet. Ata nuk janë instrument elektoral.

Nuk janë as zëra që duhet të dëgjohen vetëm kur thonë atë që duan të dëgjojnë politikanët.

Nëse një hoxhë ka kontribuar në ruajtjen e paqes, në forcimin e solidaritetit, në mbrojtjen e dinjitetit të familjeve dhe në përballimin e vështirësive të shoqërisë, atëherë kontributi i tij nuk mund të fshihet me një koment në Facebook.

Në kohën e rrjeteve sociale është bërë shumë e lehtë të japësh leksione për patriotizmin, fenë, moralin dhe politikën. Mjafton një profil, një tastierë dhe pak guxim virtual. Por historia nuk shkruhet me komente.

Kontributi matet me vepra, sakrifica dhe qëndresë.

Ata që kanë qenë pranë njerëzve në kohët e vështira nuk kanë nevojë të dëshmojnë çdo ditë se çfarë kanë bërë. Biografia e tyre flet vetë. Prandaj, në vend që të hidhen akuza nga distanca, më e ndershme do të ishte që secili të vendoste përballë veprat e veta dhe të tjetrit. Pastaj le të flasin faktet.

Ekziston edhe një paradoks tjetër. Sa më shumë që disa përpiqen t’i përjashtojnë njerëzit e fesë nga debati publik, aq më shumë rrezikojnë t’i shtyjnë ata drejt një angazhimi më të drejtpërdrejtë politik. Nëse një pjesë e shoqërisë ndihet e sulmuar, e përbuzur ose e përdorur vetëm sipas interesit elektoral, reagimi është i natyrshëm. Ndoshta pyetja nuk duhet të jetë: “Pse po hyjnë hoxhallarët në politikë?” Por: “Çfarë po bëjmë ne që po i shtyjmë ata drejt saj?”

Sepse politika që kërkon ta përdorë fenë kur i leverdis dhe ta heshtë kur i pengon zëri, në fund mund të përballet me një realitet që nuk e kishte parashikuar.

Nga tribuna e xhamisë te tribuna qytetare

Hoxha mund të jetë udhëheqës fetar, por është edhe pjesë e shoqërisë. Ai sheh varfërinë, padrejtësinë, emigrimin, problemet e familjeve, konfliktet politike dhe shqetësimet e komunitetit. Të kërkosh që ai të mos ketë asnjë qëndrim për këto çështje do të thotë t’i kërkosh të mbyllë sytë ndaj realitetit ku jetojnë njerëzit të cilëve u shërben.

Natyrisht, ekziston një dallim i rëndësishëm mes predikimit fetar dhe angazhimit partiak. Por ky dallim nuk mund të përdoret si justifikim për t’ia mohuar një qytetari të drejtën e fjalës.

Demokracia nuk funksionon duke u thënë disa njerëzve: “Ti mund të flasësh vetëm kur pajtohesh me mua.”

Sfida duhet të jetë me vepra, jo me shpifje

Në fund, debati duhet të kthehet aty ku ka gjithmonë qenë: Te veprat. Nëse dikush mendon se një hoxhë ka gabuar, le ta kundërshtojë me argumente. Nëse mendon se ka bërë politikë të gabuar, le ta dëshmojë. Nëse mendon se ka dështuar në kontributin e tij shoqëror, le të paraqesë faktet. Por sulmet personale, etiketimet dhe gjykimet e prodhuara pas tastierës nuk janë argumente. Sepse kur përballen veprat me fjalët, fjalët e kota zakonisht mbeten pa zë.

Mund të mos pajtohemi me një hoxhë. Mund të mos pajtohemi me një politikan. Mund të mos pajtohemi me një gazetar, profesor apo aktivist. Por demokracia nuk ndërtohet duke ua mbyllur gojën atyre me të cilët nuk pajtohemi. Ndaj, kush kërkon që hoxhallarët të qëndrojnë vetëm brenda mureve të xhamisë, duhet ta kuptojë një gjë: muret e xhamisë nuk janë mure që ndajnë qytetarin nga shoqëria.

Disa prej tyre kanë dalë prej atyre mureve shumë kohë më parë, jo për të kërkuar pushtet, por për t’i shërbyer komunitetit. Dhe nëse sot kanë një zë, pyetja nuk duhet të jetë pse flasin.

Pyetja duhet të jetë: A kemi frikë nga zëri i tyre, apo nga ajo që ai zë po thotë?

Sepse në fund, një shoqëri e shëndoshë nuk duhet të ketë frikë as nga hoxha që flet, as nga qytetari që kundërshton. Sfida e vërtetë nuk është kush bërtet më fort. Është kush ka më shumë vepra për të vendosur mbi tavolinë.